Još u aprilu 1876. godine u Beogradu je obrazovan Ratni savet. Određena je nova formacija vojske. Usvojen je ovakav ratni plan: Glavne snage koncentrisati kod Aleksinca radi preduzimanja ofanzive ka Nišu, a pomoćne snage držati u defanzivi na Drini, kod Zaječara i na pravcima:Javor – Sjenica i Raška – Novi Pazar, s tim da se delom tih snaga preduzima lokalni napadi kod Sjenice, Novog Pazara i Vidina. Moravska vojska (u kojoj su bili i Vitovničani) sa 68.000 boraca bila je prikupljena kod Aleksinca i Deligrada, sa zadatkom da oslobodi Niš i produži ofanzivu ka Pirotu, Beloj Palanci i Sofiji.
Po završetku koncentracije i strategijskog razvoja vojske srpski knez Milan Obrenović 18/30 juna 1876. godine sa istorijskog Deligrada objavio rat Turskoj. Dva dana docnije i crnogorski knjaz Nikola Petrović je na Cetinju objavio svoju ratnu proklamaciju da i Crna Gora stupa u rat protiv Turske. Dvadesetog juna (2. jula) srpska vojska otpočela je operacije protiv Turske, prodirući prema jugu i istoku i zapadu, prelazeći srpsko – tursku granicu. Početak napada prema Nišu i Toplici oglasio je srpski top koji je ispalio granatu iz sela Supovca blizu Aleksinca. Započeo je rat.
Srbi su u početku napredovali na svim pravcima. Međutim, Turcima je stalno pristizalo pojačanje, ponajviše sa bugarske teritorije i oni su ubrzo zaustavili srpsku ofanzivu i prešli su u kontranapad i uspeli da za nekoliko dana povrate svoje položaje i zauzeli su Veliki Izvor kod Zaječara. Rat se produžio, ratna sreća je naizmenično prelazila čas na jednu, čas na drugu stranu. Neuspeh u Velikoizvorskoj, Bjeljinskoj i Belopalanačkoj ofanzivi označio je kraj srpskog ratovanja.
Srpska vojska odbranila je Aleksinac i odnela pobedu na Šumatovcu ali je kasnije u bitkama na Đunisu i Deligradu bila prinuđena na povlačenje. Pad Đunisa i Deligrada odjeknuo je kao velika katastrofa po dalji tok srpsko – turskog rata. Prema dostupnim podacima u tom ratu u Negotinu je umro redov Života Maksimović iz Vitovnice 29. decembra 1877.
Loading ...